Popel

Lidé jsou tak podobní popelu Navenek bílí, a černí, když se jich dotkneš Tak jako ryby se noří do svých vlastních hlubin A řítí se dolů, ta propast vždy byla bez hranic. Vím, je to zvláštní svět Prostě ses tu nemohl objevit jen tak Něco předcházelo tomu, kým teď jsme Pád je ovocem zoufalství, před pádem ochrání tě let Já vím, že musím, ale nevím, co dělat Ve chvíli, kdy vzlétnu, zas sklouznu zpět dolů A pravda mi zní jako pohádka, Jestli můžeš, věř jí, pokud ne, prostě ji přijmi. Někdy je mi až tak líto sama sebe, že si ty pohádky stále držím ve své náruči. A slunce mi oslepuje oči, jako by temnoty stále nebylo dost. A jsme jen nepatrnými částečkami v dálavách světa Přicházíme abychom se zas v okamžiku vytratili Život je tak krátký A tolik se toho kolem mění Zanech za sebou aspoň ten svůj malý fragment Svět může být jiným A i když ne pro nás samotné Tak ať je aspoň trochu světlejším Zářivějším Jiným, lepším A i když ne pro nás samotné Tak bude trochu světlejším --- Люди так подібні на попіл Білі ззовні і чорні, коли розітреш Вони, мов риба, пірнаають кожен в свою безодню І падають вниз, безодня ніколи не мала меж Дивний світ, я знаю, ти просто не зміг З'явитись знікуди, щоб стати тим, чим pми є Падіння — зневіри плід, від падіння врятує політ Я знаю, що мушу, та що мушу — не знаю Щойно зліта увись, одразу сповзаю униз А правда так подібна на казку Можеш — візьми, а не можеш, просто прийми Себе так шкода завжди залишати її в моїй ласці І сонце сліпить очі, і не вистачає пітьми А ми просто фрагменти в безмежному просторі світу Ми з'явились щоб зникнути у конкретний момент Життя таке коротке, таке багато встигає змінитись Залишив по собі чистим бодай свій короткий момент Що стало трохи ліпше, світ може бути іншим І нехай не для нас, та стане трохи світлішим Трохи світлішим, іншим, ліпшим І нехай не для нас, та стане трохи світлішим Трохи світлішим